Visitando Santiago

2005-09-08T21:47:00.000+02:00

Esta mañá collín o bus da unha e puxen rumbo a Santiago. ¿Cantas veces estaría eu alí? As xustas como para saber remexerme entre as entrincadas rúas de pedra pero nunca tantas como para non espentenexar mirando as fachadas, as caras da xente bulindo dun lugar para outro, a Praza da Quintana, Praterías, O Franco: tan estreito, bulicioso, cheo de apliques , comercios e bares. A razón que me moveu a facer tal viaxe estaba lonxe de calquer posibilidade romántica: afrontábame a un exame. Non era un exame de botar para atrás, pero deixaba sempre paso á dúbida. Ai, a miña amiga a dúbida.

Toquei terra ás dúas e media en Bertamiráns. Tanta curva deixárame medio turulata así que decidín xantar no primeiro sitio que atopase. Bertamiráns, como pobo-dormitorio de Santiago, está cheo de xente xoven, e por ende, de nenos. Asemade, todo el é de recente construcción. Hai que dicir que as edificacións teñen o seu encanto aínda que non deixen de ser colmeas humanas: a gran maioría están recubertas de pedra e lucen galerías verdes ou brancas.

Entrei no sitio adoito para comer : " A Ponte". O local tiña forma de L : a barra, no medio, dúas televisións en cada estremo do local e, ao seu redor, como se fosen pitiños a carón dunha lámpada, as mesas. O dono do local e unha muller (que seguramente fora a súa duna) vestían da mesma cor : sendas camisetas laranxas, unha da marca da bandeiriña e outra de BSK ou Zara. Senteime na segunda mesa. Curiosamente estaba a miña profesora cunha compañeira de instituto comendo na mesa do lado. Unha camareira duns 19-20 anos e vestida íntegramente de negro acercouse para preguntarme que quería beber

Comezando un ano novo

2005-09-07T17:16:00.000+02:00

Estamos en setembro. Setembro sempre soa a choiva morna e ao comezo dun novo ano. Un novo ano no senso de cambios, distancias ou coñecementos. Unha mistura de novas, arrecendos e cheiros.

Cloe Areas por dentro e por fóra

Visitando Santiago

Comezando un ano novo